Ψυχούλα,

μακάρι νά’ ξερες πόσες χαρές μου χάρισες… πόσα παράθυρα και πόρτες άνοιξες… εκεί που έβλεπα μόνο τοίχους… και πόσες αλήθειες μου φανέρωσε η παρουσία σου στη ζωή μου…

Οι λέξεις που γνωρίζω είναι φτοχές να περιγράφω όλα αυτά. Όμως. πολλά από τα χαμόγελα που έβλεπες στο πρόσωπό μου, τα οποία δεν μπορούσα να στα εξηγήσω ήταν επείδη έβλεπα, αισθανόμουν και συνειδητοποιόμουν όλα αυτά…

Δεν ξέρω τι έκανα για να αξίζω να γνωρίζω τέτοια ψυχή όπως η δικιά σου, να δω και να χαθώ σε τέτοια μάτια όπως τα δικά σου, και να βρω τόση ειρήνη στην απέραντη αγγαλιά σου… Άλλα είμαι, και θα είμαι ευγνώμων για όλα αυτά που έζησα μαζί σου….

Τα χέρια μου τρέμουν μόνο που γράφω όλα αυτά… δεν είμαι αρκετά γενναία για να στα πω ζωντανά… και νομίζω ότι και να προσπαθούσα, θα χανόμουν στο αθώο και τρυφερό βλέμμα σου…

Αχ… μακάρι νά’ ξερες….